บทที่ 91 ลำบากใจ

ภวิชลอบชำเลืองมองคนตัวเล็กที่นั่งไม่พูดไม่จามองเขาเป็นต้นไม้เป็นอากาศโดยปราศจากชีวิต

“ มิน ไม่เอาน่า คุยกันดี ๆ ”

“ อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ! ”  สายตาเย็นชาที่คลอไปด้วยน้ำตาทำให้ภวิชหวั่นไหว

“ คือ พี่ เฮ้ย ! นี่ทำบ้าอะไร รถวิ่งอยู่นะ จะเปิดประตูทำไม ” ภวิชกำลังจะอธิบายแต่ก็ต้องตกใจเมื่อจู่ ๆ มินตราเป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ